Film

Hongaarse film bij Festival Imagine

In Filmmuseum Eye te Amsterdam loopt nog tot en met 22 april het festival Imagine, festival voor de fantastische film. Op 18 en 21 april is binnen deze programmering de film Hurok (in het Engels Loop gedoopt, ofwel lus) te zien van Isti Madarász, zijn debuutfilm uit 2016.

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=Gkq4nrF2ROM

Op 18 april is de vertoning om 17.25 u. (met aansluitend een vragen(v)uur met de overgekomen regisseur). Op 21 april wordt de film om 11,10 u. vertoond.

Drugsdealer Adam en zijn vriendin Anna willen hun baas oplichten en een nieuw leven in het buitenland beginnen. Als Anna zwanger blijkt te zijn, besluit Adam alleen verder te gaan en haar achter te laten. Al snel raakt hij verstrikt in een mysterieuze tijdkronkel tot hij de juiste beslissing genomen heeft. in deze rauwe, snelle en goed getimede tijdreisthriller.

Isti Madarász’ debuutfilm is niet te vergelijken met de overgecompliceerde tijdreisfilms die we de afgelopen jaren gezien hebben. Hij biedt een fris alternatief dat heel slim het hoofdpersonage keer op keer met zijn andere incarnaties confronteert. Maar een nieuwe kans betekent niet direct een schone lei. Adam krijgt elke keer weer te maken met de ingewikkelde consequenties van zijn eerdere beslissingen. De film heeft ook een actuele achtergrond, die raakt aan kwesties als emigratie en verantwoordelijkheid. Moeten we op zoek naar een betere plek of moeten we onze huidige plek beter maken? Maar wat als er dan niets verandert en we vast blijven zitten in een deprimerend nu?

Eveens te zien: film van Béla Tarr:

Tevens te zien op 18 april om 11.30 u. de film Werckmeister Harmóniák (2000) van Béla Tarr, over wie er al sinds januari een tentoonstelling is te zien waarover wij uitgebreid verslag hebben gedaan in Most Magyarul! Hongarije magazine nummer 77 ( januari 2017)

"Hoe dun het vernislaagje menselijke beschaving kan zijn, demonstreert Tarr in Werckmeister Harmóniák"

 

Filmbeelden en tentoonstelling Béla Tarr in EYE, Amsterdam

Tentoonstelling over het werk van de Hongaarse filmmaker Béla Tarr (Pécs, Hongarije, 1955). Béla Tarr wordt wereldwijd beschouwd als een van de belangrijkste en meest invloedrijke filmauteurs van de afgelopen dertig jaar. Tarr is de meester van het lange shot, de meester van de prachtig in beeld gebrachte, trage, zwaarmoedige films over de condition humaine. Hij brak internationaal door met Damnation (1988) en breidde zijn roem en aanzien uit met het achturige Sátántango (1994), Werckmeister Harmóniák (2000) en The Turin Horse (2011).

Tarr beschouwt The Turin Horse als een film over het einde van de wereld en daarmee tegelijkertijd als het einde van zijn eigen filmografie. Hij kon zich niet voorstellen ooit nog een film te kunnen maken die nog uitgebeender, nog zwaarder, nog meer tot de essentie teruggebracht zou zijn dan The Turin Horse. Sindsdien bestiert Tarr een filmschool in Sarajevo. Voor de tentoonstelling in EYE neemt Tarr echter voor het eerst weer de camera ter hand om een tweetal nieuwe scènes te filmen. Het is zijn boosheid over de houding binnen Europa, en met name in Hongarije, tegenover de migranten, die hem dwingt een statement te maken, een uitspraak te doen.
Béla Tarr

Op zestienjarige leeftijd begon Béla Tarr al met het maken van films, veelal naturalistische en geëngageerde sociale drama's en documentaires. Na zijn opleiding aan de filmacademie in Boedapest ontwikkelde hij een eigenzinnige en invloedrijke stijl. Sinds Damnation (1988) kenmerken Tarrs films zich door lange takes en weinig montage, doorgaans opgenomen in adembenemend zwart-wit. Zijn personages leven armoedige levens in doffe uitzichtloosheid op het desolate Hongaarse platteland. Tarr toont ons het bestaan ontdaan van alle franje en nodigt zijn kijkers uit tot mededogen. Zijn werkwijze, en in het bijzonder de uitzonderlijk lange takes dwingen het narratief als het ware naar de achtergrond. Zijn latere films hebben een sterk contemplatief karakter.

Bij het werk van Béla Tarr zijn stijl en inhoud onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zijn films getuigen van een somber wereldbeeld waarin de mens geen enkele grip heeft op zijn eigen bestaan en gedwongen is het leven passief te ondergaan. Een leven dat in Tarrs films een extreme uitzichtloosheid heeft en zich afspeelt in de marge van de maatschappij. De personen in zijn films zijn in de steek gelaten door het leven, hebben geen of nauwelijks hoop. De films spelen zich veelal af in een troosteloze omgeving waar verval, afbraak en desinteresse heersen. Maar uit deze situatie maakt Tarr als een van de grootmeesters van de hedendaagse cinema een oeuvre dat hypnotiserend is in zijn beeldende kracht. Tarr durft als geen ander te vertrouwen op het beeld. Hij filmt sinds Damnation louter in zwart-wit, of eigenlijk zou je beter kunnen zeggen in grijs, en gebruikt extreem lange shots waarin de camera heel langzaam een ruimte of een landschap ‘verkent’. In combinatie met het nagenoeg ontbreken van een klassieke verhaallijn versterkt deze manier van filmen de gemoedstoestand van zijn personages en de uitzichtloosheid van het bestaan. Tarr heeft onmiskenbaar een sombere visie op de maatschappij, maar toont een groot mededogen voor zijn personages door in de regen, de modder, de afbraak en de uitzichtloosheid een poëzie te brengen die van dat mededogen getuigt.

Speciaal voor EYE heeft Tarr een tentoonstelling ontwikkeld die het midden houdt tussen een film, een theaterdecor en een installatie. Hij wil een stem geven aan het grote aantal migranten dat de afgelopen twee jaar in Europa is gestrand. Tarr heeft in zijn films altijd de keerzijde van de vooruitgang, de andere kant van de medaille laten zien en het is daarom niet verwonderlijk dat hij zich geroepen voelt om een statement te maken dat gericht is tegen de onmenselijke behandeling van de duizenden migranten die proberen hun leven een waarde te geven die hen – in Europa – niet gegund wordt.

In EYE toont Tarr middels ‘gevonden beelden’, oorlogsbeelden, fragmenten uit zijn eigen films, rekwisieten en een tweetal speciaal voor de tentoonstelling opgenomen nieuwe scènes niet alleen zijn sombere wereldbeeld, maar tegelijkertijd zijn mededogen voor de buitengeslotenen van onze samenleving.

Bovendien toont EYE een tweetal omvangrijke installaties bestaande uit fragmenten uit zijn oeuvre.

Tarr: “Ik beschouw film nog steeds niet als showbusiness, maar als de zevende kunst. Ik ben nooit geïnteresseerd geweest in verhalen, omdat het verhaal altijd hetzelfde is. Lees het Oude Testament maar, het staat er allemaal al in, we hebben geen nieuwe verhalen te vertellen, we belanden altijd in hetzelfde oude verhaal.”

EYE volgt al langer het werk van de internationaal gelauwerde regisseur, wiens werk met regelmaat te zien is geweest in Nederland. Béla Tarr staat bekend om zijn liefde voor de lange vertelling, waarin de uiterste mogelijkheden van de filmtaal worden verkend. EYE heeft alle films in zijn collectie en in distributie gebracht.

  

 

Zie voor de volgende evenementen ook:  www.magyarszalon.nl

Lokatie: Goethe Instituut Amsterdam, Herengracht 470
routebeschrijving: www.goethe.de/ins/nl/ams/knt/anf/nlindex.htm 

Entrée: € 9,- (t/m 18 jaar: € 7,-, inclusief 1 drankconsumptie!  

Voor en na de film is de bar open met koffie, thee, gebak, wijn, fris en hapjes